Justin de Weert

Lid sinds 18 juni 2020

Alle bijdrages die door deze deelnemer zijn ingediend

Populair ideeën zijn geladen.

Justin de Weert6 jaar geleden De hoogte gelegen op de driesprong Bierdijkerveldweg, Stroeërweg en Smerperweg, behorende tot het buurtschap Stroe op het voormalige eiland Wieringen, is sinds mensenheugenis een mystieke plek. Naar verluidt zouden hier twee leylijnen elkaar kruisen. Geschriften over de locatie voeren terug naar de achtste eeuw. De kerk die wordt beschreven werd tot christelijke kerk gezegend door de 1e bisschop van Utrecht, de Heilige Willibrordus (658-739).Aannemelijk is dat de locatie al langer is gebruikt voor religieuze doeleinden. In de voorchristelijke tijd was er sprake van een heidense tempel. De naam “Heidense kapel”, eeuwenlang gangbaar onder de Wieringer bevolking, verwijst hiernaar. De historie van de plek is verweven met legendes en verhalen, zoals over de betekenis van het varken, waarvan een beeltenis boven de deur van de gesloopte kapel aanwezig was en over de zoekgeraakte gouden klepel.Tegenwoordig is de plek in gebruik als begraafplaats. Het laatste bouwwerk dat op de hoogte heeft gestaan kennen we van een paar summiere beschrijvingen en enkele afbeeldingen. Het was een uit tufsteen opgetrokken “kapel”, die uiterlijk meer weg had van een kleine kerk, en in de volksmond bekend stond als “de heidense kapel”.Rond 1880 is dit gebouw gesloopt. In november 2016 is de huidige kapel geopend. (Bron http://www.heidensekapel.info/)De kapel mag dan nieuw zijn, maar de historie er achter is groots. Een prachtig gebouw dat een monumentenstatus verdient!

Justin de Weert6 jaar geleden Op sommige plekken op het voormalige eiland zijn nog tuinwallen te bewonderen. Deze aarden walletjes, meestal ongeveer een meter hoog, dienden ooit als erfafscheiding en waren opgebouwd uit een kern van zand, afgedekt met plaggen. In de 18e eeuw werd het systeem van gemeenschappelijke weidegronden afgeschaft en leidde de verkaveling tot grillige percelen, die moesten worden afgezet om het vee van het akkerland te scheiden. Op de hogere delen van het glooiende eiland was het graven van sloten, zoals elders in Nederland gebruikelijk, geen optie en voor houtwallen groeiden er te weinig bomen. De tuinwallen werden in de jaren dertig van de twintigste eeuw door hekwerk vervangen. Oorzaak was de ruilverkaveling, gestart na de inpoldering van de Wieringermeer. Op Texel zijn dergelijke tuinwallen veel beter bewaard gebleven; het Texelse landschap geeft dan ook een indruk van hoe Wieringen er ooit moet hebben uitgezien. (Bron Wikipedia)Er zijn er helaas niet veel meer op Wieringen, bij museum Jan Lont op[Stroe in de nabijheid zijn er een aantal, Gemeenelandsweg bij Corvus Corone, langs de Elft en ook op Westerland nabij de camping waddenzee.Eigenlijk zouden al deze walletjes (Woalkes in het Wierings) in kaart moeten worden gebracht en op de monumentenlijst moeten staan. Dit zijn echte kenmerkende walletjes die je alleen op Texel en Wieringen nog vindt en die kenmerkend zijn voor de voormalige status als Eiland.

Justin de Weert6 jaar geleden

Justin de Weert6 jaar geleden

Justin de Weert6 jaar geleden Her en der op Wieringen liggen nog zwerfkeien, waarvan de zwerfsteen van Westerklief de grootste is. Over deze steen wordt gezegd dat hij zich om zou draaien als hij de klok hoort slaan (en kind, dan blijft je gezicht eeuwig zo staan…), en in vroeger tijden werden er ook wel zekere krachten aan de steen toegeschreven waaronder het vermogen om te groeien.De Wieringer zwerfstenen zijn in het Saalien door het ijs in verschillende fasen meegevoerd uit Scandinavië en het oostelijk deel van het Baltische gebied. Ze zijn vooral opgebouwd uit graniet, kwartsiet en vuursteen. Sommige exemplaren bevatten fossielen. De vlakke kanten vertonen vaak gletsjersporen, in de vorm van diepe parallelle krassen. De zwerfstenen werden in prehistorische tijden gebruikt voor begravingen, er is bij een opgraving een steen aangetroffen op 12 kilometer van Wieringen. De zwerfkeien deden tot in recente tijden dienst als maalsteen, werden gebruikt voor de verzwaring van de vissersnetten en als erfafscheiding. In dat laatste geval werden grote zwerfkeien geplaatst op drie, vijf of zeven kleinere keien. Deze grensstenen werden door de Wieringers dolven genoemd. (Bron Wikipedia)Het is dan wel geen gebouw, maar zoals u leest is het een beruchte steen, die een plaatsje verdient op de monumentenlijst.

Justin de Weert6 jaar geleden

Justin de Weert6 jaar geleden

Justin de Weert6 jaar geleden

Justin de Weert6 jaar geleden

Justin de Weert3 jaar geleden